Wat is vitiligo?

Vitiligo is een niet-besmettelijke aandoening waarbij de huid en het haar pigment verliezen, waardoor witte plekken van verschillende grootte en vorm op de huid kunnen ontstaan. De haren die in de witte plekken groeien worden soms wit en behouden soms hun kleur. Onder de microscoop is te zien dat de pigmentcellen (melanocyten), die in het onderste deel van de opperhuid voorkomen, in een vitiligohuid ontbreken.

Behalve een medisch probleem is vitiligo vooral een belangrijk sociaal-psychologisch probleem. Het wordt beschouwd als een cosmetisch ontsierende huidafwijking die op verschillende manieren met wisselend resultaat redelijk kan worden behandeld. Bovendien kunnen de witte vlekken tijdelijk aan het oog onttrokken worden met maskerende middelen. Ongeveer 1 à 2 procent van de wereldbevolking lijdt aan vitiligo.

De diagnose van vitiligo

Ongeveer 50 procent van alle vitiligogevallen openbaart zich voor het 20ste levensjaar en 70-80 procent voor het 30ste levensjaar. Vitiligo kan al kort na de geboorte optreden, maar kan ook later in het leven ontstaan. De oudste persoon bij wie beginnende vitiligo is gerapporteerd, was 97 jaar.

Vitiligo is over het algemeen gemakkelijk te herkennen op grond van de uiterlijke kenmerken. Aanvullend onderzoek is vrijwel nooit nodig.

De plekken variëren in grootte en vorm, ze kunnen zich geleidelijk uitbreiden en hebben vaak een rand die donkerder is dan de normale huid. De lijnentekening in de vitiligohuid is normaal.

Vitiligoplekken vindt men vaak rondom lichaamsopeningen en in de lichaamsplooien bij de geslachtsorganen, op drukplaatsen, op handen en voeten, op plaatsen van herhaald letsel en in het gelaat. Het haar in de vitiligoplekken wordt vaak wit.

Het verloop van de aandoening

Het verloop van de ziekte is niet constant en daarom ook niet goed te voorspellen. Meestal wordt de huidafwijking geleidelijk erger, met tussenliggende perioden van verbetering.

Spontaan herstel van vitiligoplekken, met name van aan zonlicht blootgestelde delen, komt regelmatig voor. Het herstel is echter meestal onvolledig. Bij vitiligo van de slijmvliezen, bijvoorbeeld de lippen, de handen en het gelaat komt spontaan herstel betrekkelijk weinig voor. Hetzelfde geldt voor de plekken waar witte haren groeien als uiting van vitiligo. Ook bij vitiligo die op latere leeftijd ontstaat, treedt minder vaak spontane verbetering op.