Beste Kis,
Sommige artsen zien de ziekte als een modeverschijnsel en plaatsen die in de alternatieve hoek. Een aantal wetenschappers, onder wie prof. Joost Hoekstra van het AMC in Amsterdam heeft in 2005 een artikel geschreven over vitamine B12-tekort in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde. Daarin adviseren ze artsen eerder een bloedtest te doen en eerder B12-injecties voor te schrijven.
Er is bij je op een dag de B12 waarde bepaald.
Op welk niveau was dat? < 150 pmol/L ?
En zo niet, hoeveel was dat dan?
Dus het ligt er in eerste instantie aan op welke waarde het B12 tekort vastgesteld is.
Als je al 40 jaar vitiligo hebt, zou je volgens mij ouder moeten zijn dan 41 jaar. Alle reden om ook eens op de volgende stoffen te testen: homocysteïne, methylmalonzuur en Intrinsic Factor-antistoffen.
Het is absoluut zeker dat als je een auto-immuunziekte hebt een grotere kans hebt een andere auto-immuunziekte te ontwikkelen. En als je geen vit. B12 meer behoorlijk opneemt, kan je extra pillen slikken maar dat dan helpt niet. Je moet dan injecties hebben. Het komt vaak voor dat als mensen B12 gaan slikken of eens een injectie krijgen, de waarde in het bloed wel wat hoger wordt, maar de klachten niet afnemen. Die hogere waarde maakt het alleen maar moeilijker om een dokter actief te krijgen.
Mijn huisarts hoefde niet overtuigd te worden. Ik krijg om de vijf/zes weken een injectie van 1000 microgram.
De huisarts kan wel je bloed laten nakijken en dan vindt hij de waarde van de B12 op zgn. hoog niveau, maar de waarde met injecties is wat anders dan wanneer je zelf gewoon vit. B12 uit je voedsel haalt. Die lijkt wel redelijk hoog, maar gaat heel snel naar beneden als je geen injecties meer krijgt. Te veel aan vit. B12 raak je makkelijk weer kwijt.
Het is echt schadelijk voor je als je met een te lage waarde B12 rond blijft lopen. Je merkt het nl niet meteen, maar het is slecht voor de hersenen.
Ga ook eens na of er meer familieleden zijn die het hebben (gehad), ouders, ooms en tantes, nichten en neven. Als het in de familie meer voorkomt is de huisarts misschien wel te overtuigen.
Uitprinten van relevante informatie van internet en meenemen naar de huisarts is ook een mogelijkheid.
Zoals bijv. het artikel uit NTvG 2005 van Hoekstra:
http://home.kpn.nl/hindrikdejong/NTvG-nr49-2005.pdfEn anders echt een verwijzing vragen naar een endocrinoloog. Geen specialist overigens die naar het briefje van de huisarts vraagt!
Anna