Spotlight 02-2020

VILAN OVER VITILIGO: “IK SCHRIJF OVER HET OMGAAN MET IETS DAT IK NIET WILDE EN DAT NOOIT WEGGAAT.” Vilan van de Loo Column T oen de eerste vlek verscheen, wist ik het zeker. Dit was een vergissing. Wat vanzelf gekomen was, zou vanzelf weer verdwijnen. Maar de vlek bleef en de huisarts deelde me mee hoe het heette en dat er geen behande- ling mogelijk was. Dus ik moest ermee zien te leven. Hoe, zei ze er niet bij. Toch kwam ik in het ziekenhuis terecht, bij een dermatologe die me een foeilelijk schilderij liet zien van een dankbare patiënt. Ik wist meteen dat ik niet dankbaar was en ook een andere smaak had, en vooral dat ik er nooit zo uit wilde zien als op die afbeelding. De vlekken gedragen zich evenwel los van wens en wil. Er kwamen jaren waarin ik keer op keer een vlek ontdekte, vooral wanneer ik een fase had van thuis-yoga. Zo ontdekte ik de vlekken in mijn knieholtes. Die inspecteer ik sindsdien, om te weten wat ze van plan zijn. Dit zeg ik met een kalmte die een dosis vijandschap bevat. Het ideaal van iedereen is acceptatie, maar dat is voor mij capitu- latie. Ik observeer de vlekken. Waarheen gaan ze en wat staat mij te wachten? Er was een ontwikkeling die zelfs ik niet aan zag komen. Op mijn buik sloot het vlekkenlandschap zich tot een melkwitte vlakte, die ik met verbazing bezag. Het leek wel of ik daar geen vitiligo had. Of het weg was. En terwijl ik eerst zocht naar middelen om de vlekken weg te maken, zocht ik nu naar middelen om ze te vergroten. Helemaal melkwit zijn, lichtgevend bijna, dat leek me ideaal. Ook dat stadium heb ik nog niet bereikt. Misschien ben ik nog niets opgeschoten sinds die eerste vlek; het enige dat ik wil is: ga weg, vlekken. Of plan B: schiet eens op, vlek- ken. De eerste vlek 14 Spot light! FOTO: MARTINE SPRANGERS Ik observeer de vlekken. Waarheen gaan ze, wat staat me te wachten?