Spotlight 02-2020

TEKST: SANDRA KUIJPERS FOTO: THIERRY SCHUT Als kind verhuisde de Rotterdamse atlete Alida van Daalen (18) terug van Suriname naar Nederland. De hete zon – in combinatie met een verkeerde crème – was er zo heftig, dat ze er dagelijks brandwonden én vitiligo aan overhield. A ls talentvol discuswerpster richtte Alida dit voorjaar haar pijlen op kwalificatie voor de Olympische Spelen in Tokio. Maar door de coronacrisis werd het evene- ment verschoven naar 2021. Ook verplaatste ze noodgedwongen haar trainingen naar de ruimtes voor haar eigen voordeur, tussen de spelende kinderen en andere passanten. Alida woonde tussen haar vijfde en achtste in haar moeders geboorteland Suriname, tot de te felle zon daar het gezin dwong terug te keren naar Nederland. “De vitiligo die daar begon, breidde zich hier verder uit. Op mijn basis- school ben ik ermee gepest. Toen ik begon uit te blinken in sport, werd ik zelfverzekerder. Vanaf dat moment ben ik mijn vitiligo gaan accepteren.” Inmiddels weet Alida wat ze wil: naar Tokio! Dat ze hiervoor op een alternatieve manier thuis moest trainen, het zij zo. Dat ging prima, met haar coachende moeder Jacqueline aan haar zijde: als tienvoudig Nederlands kam- pioen discuswerpen weet zij heel goed wat topsport inhoudt. Dat Alida's witte vlekken de zon niet goed verdragen, betekent niet dat zij zich ervoor verstopt. “Tijdens wedstrijden draag ik korte kleding, dan smeer ik me iedere twee uur in met een nieuwe laag factor 50. Sommige atle- ten vragen wel eens wat ‘dat’ is op mijn benen, verder wordt er niet veel naar gekeken.” Dankzij de witte vlekken merkt Alida juist dat zij herkenbaarder is geworden bij het publiek en haar concurrenten. Daarom denkt ze dat vitiligo haar trademark kan worden. Zo kan ze ook de werpsport meer naamsbekendheid ge- ven, soms wordt deze gezien als tweederangs- sport. “Ik wil daar graag iets in veranderen.