Spotlight 01-2020

13 Spot light! Af en toe lees of zie je dat het hebben van vitiligo impact kan hebben op je identiteit. Som- mige mensen voelen zich vrijer, laten ze weten, vooral sinds ze zich bijvoorbeeld professioneel laten fotograferen. Anderen passen daarvoor. Ze zeggen: je gaat niet dood aan vitiligo, maar het blijft wel een ziekte. Het is zeker geen life style. Ronald (40) Vitiligo sinds zijn 6 e “Vitiligo heeft me gevormd tot de mens die ik nu ben. Vanaf mijn twaalfde kreeg ik door dat ik er anders uitzag en dat hield me de hele puberteit flink bezig. Ik had vlekken verspreid over al mijn ledematen. Maar nu, jaren later, is bijna alle pig- ment weg en heb ik dit alleen nog op mijn onderbenen en voeten. Toch ga ik nog altijd niet graag naar het strand of in een korte broek op een vol terras zitten. Ook al zie je haast niets meer aan mij, door de vitiligo in mijn jeugd houd ik het gevoel dat ik anders ben en mensen naar me kijken.” Vivian (30) Vitiligo sinds haar 12 e “Door mijn vitiligo ben ik best wel een ander 'soort' mens geworden. Ik heb erdoor een groter vermogen voor empa- thie ontwikkeld. Juist omdat we allemaal verschillend zijn, heb ik meer waardering voor mijn medemens. Deze kwa- liteit is door het zelf hebben van vitiligo zeker vergroot.” tot wie ik ben Kezban (28) Vitiligo sinds haar 9 e “Vitiligo kan soms toch heel mooi zijn. Ik zie het als na- tuurlijke versiering op mijn lichaam en niet als vervelen- de vlekken. Natuurlijk heb ik het er in het begin moeilijk mee gehad, maar nu denk ik er heel anders over. Het heeft iets, iets moois, en vaak krijg ik er complimenten over. Ik vind ons speciaal, ons allemaal, het maakt ons anders dan de andere mensen. Ik ben er blij mee! Aan diegenen die moeite hebben met het accepteren van vitiligo: probeer het los te laten. Want door je te gaan ergeren maak je het alleen maar erger.”