14 Spot light! 15 Spot light! TEKST: MARLOES ZUIDGEEST FOTO: MARY REMIJNSE Silvana van der Stel (21) uit Oost-Souburg, vitiligo sinds haar 8e Vitiligo is weer lelijk Onder invloed van trends als inclusiviteit en body positivity zagen we een paar jaar geleden dat er door reclamemakers werd afgeweken van het perfecte plaatje. Voor reclamecampagnes werden steeds vaker modellen geselecteerd met overgewicht of handicaps. Je zag dat ook niet-heterostelletjes het samenzittend op de bank over een hypotheek konden hebben. Er kwamen meer mensen in beeld met een mooie kleur, een zichtbare geloofsovertuiging of een minder vaak voorkomende genderidentiteit. Eigenlijk kregen we in reclame te zien wat we ook al dagelijks op straat zien. Een prima ontwikkeling natuurlijk. Reclamemakers ontdekten in die tijd ook vitiligo als onderscheidend beeld. Supermodel Winnie Harlow kwam op en zij heeft inderdaad wel heel mooie vitiligo. Primark werd geprezen voor zijn campagne over een jongen met vitiligo. En verder hebben grote merken als Desigual, Dove, Puma, Starbucks, Forever 21 en Urban Outfitters bewust mensen met vitiligo laten zien in hun reclamecampagnes. Verder kwam het computerspel SIMS 4 met een update waarmee je je poppetje vitiligo kunt geven en Mattel bracht in haar serie Fashionistas een Barbie uit met vitiligo. Nog extra aangewakkerd door de sociale media ontwikkelde vitiligo zich stormachtig tot een hippe en bijna gewenste aandoening waar de vitiligomodellen goed van hebben kunnen profiteren. Ik heb het zelf niet gezien, maar las ergens dat mensen in die tijd online hebben gezocht hoe je vitiligo kunt krijgen. Het klinkt bijna onwerkelijk, maar onze huidaandoening had binnen korte tijd de status verworven van een exclusief fashion statement dat niet te koop is. Wij als witte-vlekkenbezitters behoorden tot de happy few met een Barbie-Fashionistasstatus. Zoals met alles dat hip wordt, raakt het even snel weer uit de mode. Ik ben eerlijk gezegd wel blij dat vitiligo weer gewoon lelijk is. Het leven als fashion icon is niet aan mij besteed. YME (58) WOONT IN LEIDEN MET ZIJN VRIENDIN NYNKE EN VIER KINDEREN. HIJ WERKT IN DE RECLAMEBRANCHE EN HEEFT VITILIGO SINDS ZIJN PUBERTEIT. BEURTELINGS DEELT YME DEZE COLUMN MET SHARISTA LACHMAN. Column Yme FOTO: MARTINE SPRANGERS RECLAMEMAKERS MAAKTEN VITILIGO TOT EEN BIJNA GEWENSTE AANDOENING ‘ ‘ In deze rubriek blikken mensen terug op het moment van de grote ommekeer in hun leven met vitiligo. Heb jij ook zo’n bijzonder moment meegemaakt en wil je dat hier delen? Stuur dan een mailtje naar redactie@vitiligo.nl. Silvana (rechts) met haar moeder Diana Mijn moment Wat zien we op de foto? “Komen jullie samen tot één getal?, dat vroeg een psycholoog zo’n vijf jaar geleden aan mijn moeder en mij. Hier kun je het getal 6 zien, maar ook een 9. Of kan het allebei zijn? De vraag had een achterliggende boodschap: eenieder kan het leven op een andere manier zien en ervaren.” Waarom bezochten jullie een psycholoog? “Op de lagere en middelbare school werd ik veel gepest, omdat ik mede door mijn vitiligo een buitenbeentje was. Ik hoorde nergens bij en had weinig vriendinnen. Vervolgens reageerde ik me enorm af op de persoon die het dichtst bij mij stond: mijn moeder. Ik heb dingen gezegd waarvan ik spijt heb. Mijn boodschap is daarom: denk na voor je iets zegt en heb respect voor je medemens.” Wat leerde je van de psycholoog? “Het leven kan hard zijn. Het is soms wat het is, niets mooiers. Dit bracht mij tot inkeer, waardoor ik steviger in mijn schoenen ging staan. Ik trek me nu niets meer aan van meningen van anderen. Mijn boodschap is daarom ook: denk na voor je iets zegt en heb respect voor je medemens.” Je volgt nu een opleiding tot onderwijsassistent. Hoe reageren kinderen in jouw stageklas op je vitiligo? “Tegenwoordig zeg ik dat ik een huidaandoening heb. En als er vragen zijn: stel ze. De kinderen in mijn stageklas – ze hebben het syndroom van Down – vragen bijvoorbeeld uit pure interesse waarom ik twee huidskleuren heb. Ik waardeer dat en dat is een groot verschil met vroeger: toen bleven monden openstaan als ik langs mensen liep. Hun starende blikken deden zeer, ook al zei mijn moeder dat ze staarden omdat ze de vlekken mooi vonden.”
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=