Spotlight 03-2020

9 Spot light! TEKST: ARNOUD KLUITERS ILLUSTRATIES: DJANKO O m verschillende redenen kunnen men- sen met vitiligo worden verwezen naar een dermatoloog. Ze zijn doorgestuurd door hun huisarts, omdat ze meer zekerheid willen over die opeens opdoemende witte plek(ken) op hun huid. Ze willen graag een second opinion, wanneer er na een eerste diagnose twijfels blijven bestaan. Of ze keren terug voor een (vervolg) behandeling, hoopvol dat er bijvoorbeeld repigmen- tatie mogelijk is. “De diagnose vitiligo, die kan iedere huidspecialist prima geven. Dat is niet ingewikkeld”, zegt Marcel Bekkenk, dermatoloog in het Amsterdam UMC (locatie AMC). Hij is er voorzitter van de Sectie Ne- derlands Instituut voor Pigmentstoornissen (SNIP). “Lastiger is het om patiënten goede informatie te geven over het verloop van deze aandoening en de impact ervan.” Na de diagnose willen mensen weten of hun witte vlekken zich verder zullen verspreiden. In welk tempo? Op welke delen van het lichaam? Dat zijn specifiekere vragen om te beantwoorden. Zoals ook ouders van jonge kinderen andere vragen stellen dan een nuchter persoon van inmiddels een jaar of 65. Vitiligo diagnostiseren is dus één, er de passende voorlichting bij geven is twee. Verklaringen Waarom dat niet altijd even goed gebeurt? Bekkenk praat het niet goed, maar heeft er een paar verkla- ringen voor. “Ik schat dat er zo’n 20.000 soorten huidaandoeningen bestaan. Ongeveer 80 procent hiervan is heel goed te overzien, de overige 20 pro- cent is minder duidelijk. Dat een huisarts dan soms een verkeerde inschatting maakt en witte vlekken aanziet voor een schimmelinfectie, dat kan gebeuren. Van een huidspecialist daarentegen mag je verwachten dat deze wel een goede diagnose maakt.” Tel daarbij op dat er nog altijd geen dijk van een medicijn bestaat dat vitiligo kan vertragen of ge- nezen. Goed, er bestaan zalven die de afbraak van pigmentcellen kunnen remmen. Lichttherapie kan repigmentatie stimuleren. Maar patiënten reageren er verschillend op, de ervaringen zijn wisselend. “Dat betekent dat dermatologen maatwerk moe- ten leveren. Maar vitiligo is ook nog eens een klein zorgterrein in de dermatologie dat niet is te verge- lijken met bijvoorbeeld psoriasis en eczeem. Bij die twee huidziektes zie ik landelijk wel dat patiënten en artsen meer met elkaar in gesprek gaan en geza- menlijk beslissingen nemen over een in te zetten behandeling. Samen bewandelen ze dat pad. In overleg met pa- tiëntenverenigingen bieden ze gerichtere keuzehulp aan. Op sites bijvoorbeeld kun je makkelijker terug- vinden wat het betekent als een patiënt behande- “Ik was perplex door de botte manier waarop mijn dermatoloog zich gedroeg. Ik moest er maar mee leven, met mijn vitiligo. Ik kon me aankleden en kon weggaan. Was te overdonderd om nog iets te vragen.” k