Spotlight 09-2021

18 Spot light! Opgroeiende jongeren staan voor veel veranderingen. Er zijn nieuwe verwachtingen. Ze kiezen voor een vervolgopleiding of krijgen een (nieuwe) baan. Verlaten het ouderlijk huis. Herstarten in een nieuwe omgeving, maken nieuwe vrienden, beginnen en beëindigen relaties. Zo ook de Utrechtse Anne Driesman (25), zij heeft een kleine tien jaar vitiligo. & JONG VITILIGO Ben je onzeker , juist dan denk je dat er over je wordt gepraat “I k was een jaar of 16 en vond een klein wit plekje op mijn heup. ‘Het zal wel’, dacht ik nog non- chalant. Tot dat vlekje in korte tijd groter werd. Ik raakte volkomen in paniek. Mijn huisarts stelde mij en mijn ouders nog wel gerust dat het geen huid- kanker, maar vitiligo was. Maar voegde er aan toe dat het alleen nog maar erger zou worden. Traumatisch was dat vooruitzicht voor me, in no time zag ik inderdaad het aantal vlekken toenemen én groter worden.” Lichaam “Zoals veel pubers was ik best onzeker. Over mezelf: wie vind me leuk? Over mijn lichaam. Ik ben best wel perfectio- nistisch en vond mezelf te dik. De vrien- dinnen met wie ik optrok, ik vond ze knap. ‘Wie ben ik zelf ’, praatte ik mezelf aan, ‘ik slof maar met ze mee, meer niet’. Kwamen die witte vlekken er ook nog bij! Gelukkig bevinden die zich met name op niet zichtbare plekken: in mijn nek rond de haargrens en onder mijn kleding rond de oksels en in het heupgebied. Ik ging wel mee naar het zwembad of het strand en droeg dan een bikini, maar een T-shirt – altijd met mouwen! – hield ik aan. So- wieso tegen het verbranden, maar zeker ook ommijn vitiligo niet te laten zien. Ik ging meestal niet mee zwemmen. Terugblikkend beschouw ik die eer- ste jaren met vitiligo als een enorme achtbaan. Op dat moment vond ik het vanzelfsprekend dat mijn moeder me meenam naar de dermatoloog. Een half jaar smeerde ik allerlei zalven, maar niets werkte. Ik voelde me lelijk, had echt een negatief zelfbeeld.” Fijne mensen “Ondanks al deze onzekerheden en negativiteit is het gelukt mijn zelfvertrou- wen terug te krijgen. Ik heb altijd fijne mensen omme heen gehad met wie ik kan praten. Niet op een geforceerde manier hoor, dat ik leegloop over mijn probleem. Maar gewoon losjes, tussen veel andere ontwerpen door, praten we ook over wat ons bezighoudt. Dat kan je voor jezelf heel groot maken, maar dan groeit het probleem juist. Terwijl als je er gedoseerd en open over praat, anderen juist chiller reageren. Ze gaan je beter leren begrijpen en juist om die reden waarderen. Als je onzeker bent over jezelf, denk je dat er steeds over je wordt gepraat en naar je wordt gekeken. Inte- gendeel, ontdekte ik op enig moment: je speelt niet de hoofdrol in andermans leven.” Klap in gezicht “Ik heb een paar vriendjes gehad. Bij hen leerde ik dat anderen mijn vitiligo in feite niet eens ‘zien’. Ze zagen mij als geheel, als Anne. Op één jongen na. We hadden al een tijdje wat, we hadden elkaar ook naakt gezien toen hij vanuit het niets opeens bot opmerkte: ‘Het is dat je leuk bent, want je ziet er niet uit’. Dat was een klap in mijn gezicht. Ik gaf het al snel een plaats: dit zei meer over hem dan over