Spotlight 04-2020

Spot light! 17 TEKST: LIANNE BRUINING FOTO: PAUL VREEKER Waarom sta je op de trap? “Op mijn 10 e droeg ik zelfs op warme dagen een lange broek en een shirt met lange mouwen. Op een dag had mijn moeder daar genoeg van en zei toen ik de trap afliep: ‘Jeetje, ga je eens omkleden’. Ik werd boos en was verdrietig. Het kostte me moeite om iets uit te kiezen. Uiteindelijk trok ik toch een korte broek en een T-shirt aan. Ik was ervan overtuigd dat mijn vitiligo enorm op zou vallen, maar al snel merkte ik dat eigenlijk niemand ernaar keek of vragen had.” Werd het leven met vitiligo daarna gemakkelijker? “Ik durfde weer te gaan zwemmen! Dit vond ik altijd al leuk, maar door mijn toenemende witte vlekken durfde ik niet meer. Alles werd makkelijker, ook wat kledingkeuze betreft. Weliswaar voelt elk nieuw vlekje nog altijd als een nieuw acceptatiemoment, maar ik kan dit steeds beter loslaten.” Hoe kijk je terug naar dat moment op de trap? “Dit was letterlijk mijn keerpunt in het leven. Ik hoor nog altijd de woorden van mijn moeder: 'Je moet zijn wie je bent, met een vlekje meer of minder.' Dat gaf mij de moed ommezelf te laten zien zoals ik ben. Ik ben achteraf zo blij dat mijn moeder me dat zetje in de rug heeft gegeven. Ze gaf mij hoop.” Heb jij je vitiligo nu geaccepteerd? “Ja, het hoort bij mij. Leuk vind ik het niet, ik ben soms best bang voor het verloop van mijn vitiligo. Ik ben heel graag buiten in de zon en daar wil ik ook echt van kun- nen genieten.” In deze rubriek blikken mensen terug op het moment van de grote ommekeer in hun leven met vitiligo. Heb jij ook zo’n bijzonder moment meegemaakt en wil je dat hier delen? Stuur dan een mailtje naar redactie@vitiligo.nl . Lindsay (21) uit Velserbroek, vitiligo sinds haar 6 e Mijn moment ‘Ga je eens omkleden !’ Moeder Sonja en haar dochter Lindsay