Spotlight 04-2020

20 Spot light! O oit zal er een succesvolle oplossing voor vitiligo gevonden worden. Als ik dat nog ga meemaken, moet ik beslissen of ik eigenlijk wel af wil van mijn vitiligo? Mensen in mijn omgeving zeggen dat het mij uniek maakt, dat het bij mij hoort. Waarom zou ik afscheid willen nemen van iets wat mij kenmerkt? Ik ga bovendien niet dood aan vitiligo. Het kost me hooguit wat meer smeermiddelen tegen de zon, maar ook die bescherming is positief. Ook heb ik geen psychische problemen met mijn witte vlekken. Ik heb ze volledig geaccepteerd en laat ze niets in mijn leven beperken. Zou ik van mijn vitiligo af willen? In deze tijd moet alles maakbaar zijn: mede onder invloed van de sociale media is het perfecte plaatje dwingender dan ooit. Een bleke of juist te donkere huid, te grote of te kleine borsten, te veel of te weinig haar…je kunt er wat aan doen.. En in de toekomst mogelijk ook aan vitiligo. Maar zou ik er iets aan doen? Ik heb nog een andere ziekte. Die is gelukkig wel stabiel, al kan deze zich ontwikkelen tot een situatie waarin ik niet meer kan werken. Ook moet ik permanent injectiepennen bij me dragen en kan ik geen levensverzekering meer afsluiten. Voor deze ziekte zou ik meteen ‘ja’ zeggen tegen een medicijn. Mijn vitiligo is niet levensbedreigend, zit meer in de cosmetische hoek. Dus zou ik hét medicijn nemen? Het is natuurlijk heel vriendelijk van de mensen omme heen dat ze mijn vitiligo zo positief benaderen. Maar dat doe ik zelf ook naar mensen met wie ik voor geen goud van uiterlijk zou willen ruilen. Daarnaast heb ik mezelf wijs gemaakt dat ik mijn vitiligo volledig heb geaccepteerd, maar dat is natuurlijk een overlevingsstrategie. Ja dus, ik zou er alles aan doen. Wel jammer voor Vitiligo.nl. RIP vitiligo.nl Zou ik van mijn geaccepteerde, niet levensbedreigende vitiligo af willen? Yme Pasma Column YME (55) WOONT IN LEIDEN MET ZIJN VRIENDIN NYNKE EN VIER KINDEREN. HIJ WERKT IN DE RECLAMEBRANCHE EN HEEFT VITILIGO SINDS ZIJN PUBERTEIT. BEURTELINGS DEELT YME DEZE COLUMN MET ESTHER VAN ETTEN. FOTO: MARTINE SPRANGERS