Spotlight 01-2020

Spot light! 17 TEKST: ARNOUD KLUITERS FOTO: ERIC BORGHS Waar bevind je je? “Ik wandel door het bos. Het uitlaten van onze hond Kwispel staat symbool voor die eerdere periode in mijn leven waarin ik mijn echtgenoot Ben leerde kennen. Ik was destijds 32 jaar en woonde in Venray, hij in Mierlo-Hout met zijn twee labra- dors Dora en Nelson. Om ze uit te laten, reden we meerdere keren per dag een half uur heen en weer. We kletsten heel wat af, Ben vond mijn vitiligo helemaal niet erg. Mijn witte vlekken vielen hem niet op. Ik had mijn maatje gevonden.” Hoe was je periode vóór Ben? “Met 21 jaar ging ik samenwonen, maar door omstandigheden strandde die relatie op mijn 23e. Twee jaar woonde ik vervolgens thuis, daarna zes jaar zelfstan- dig. Acht jaar lang was ik vrijgezel.” Wat betekende dit voor je? “Lange tijd had ik echt genoeg van alles en iedereen omme heen. Tot overmaat van ramp ontdekte ik ook nog eens een witte plek op mijn borst. Die werd groter en verspreidde zich geleidelijk aan over mijn lichaam. Wat voélde ik me onze- ker. Weer vrijgezel en ook nog eens die confronterende vitiligo die erbij kwam. Ik kon mijn witte vlekken niet accepteren. Ik vreesde voortaan alleen te blijven.” Uiteindelijk kwam het goed? “Ben gaf me het vertrouwen terug dat ik nodig had. We hadden veel en erg fijne gesprekken. Toen bovendien na twee jaar onze dochter Anne gezond ter wereld kwam na een zware zwangerschap, boeide mijn vitiligo me zelfs vrij weinig meer. Sindsdien hoop ik vooral dat zij – net als mijn vader, zo ontdekten we later – niet ook vitiligo zal krijgen.” In deze rubriek blikken mensen terug op een grote ommekeer in hun leven met vitiligo. Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar redactie@vitiligo.nl . Jolanda Banens (50) uit Venray, vitiligo sinds haar 24 e Mijn moment We hadden veel en fijne gesprekken Jolanda met haar teckel- maltezer Kwispel. Echtgenoot Ben was helaas verhinderd.