Spotlight 01-2021

20 Spot light! KUNST 21 Spot light! Gespot op Instagram Op Instagram laten wereldwijd veel mensen met vitiligo hun witte vlekken aan anderen zien. Er zijn ook kunstenaars met een focus op de huidaandoening. Wat is het verhaal achter hun creatie?  SAMANTHA (25, LONDEN) , @samanthaparkhouseart Modellen: Carissa en Tom “In deze serie dragen mijn modellen hun vitiligo met zoveel vertrouwen. Deze schilderijen verbergen niets en laten zien dat schoonheid schuilt in het unieke, in geest en kracht. De geportretteerden inspireren met hun onverschrokken houding, met liefde voor zichzelf. Hun positieve houding wilde ik vieren, door de schilderijen zo groot mogelijk te maken. Door aan- dacht te zoeken hoop ik ook anderen te inspireren.”  @KHUFU_ART (NEW JERSEY) , Model: @sembene “Iemand heel dichtbij in mijn familie heeft vitiligo. Ik vertelde haar vroeger al dat dit op kunst lijkt, op verfstreken. Zo kwam ik op het idee om portretten te maken. Eerst met stiften en aquarel, later stapte ik over op digitale kunst. Aan dit project werkten al 45 mensen mee. Ik hoop dat het meer bewustzijn creëert over vitiligo, het project kan hen met elkaar in contact brengen.”   KÉNISHA DORS (21, ROTTERDAM) , @artbykenisha “Schoonheid en liefde inspireren ‘Loveblind’, dit is een portret van fictieve personen. De verschil- lende tinten van huidskleuren en de vitiligo symboliseren dat liefde geen kleur kent. Persoonlijk ken ik geen mensen met vitiligo, ik zie hen vooral op sociale media. Mijn kunst staat voor verscheidenheid en onderlinge verbondenheid. Ik verwacht in de toekomst meer werken te maken met een persoon met vitiligo.” Ikwas bang E en aantal van jul- lie kent mij al: van bijvoorbeeld een ledendag, uit Spotlight! of via sociale media. Maar wie mij nog niet kent: Ik ben Sharista en ik kreeg vitiligo op mijn 11e. Ik ben van Hindoestaanse afkomst en heb een donkere huid. Hierdoor waren mijn vlekken meteen heel duidelijk zichtbaar en daar zat ik als jong meisje absoluut niet op te wachten. Ik was bang. Hoe zou ik eruit komen te zien? Ook wilde ik niet dat anderen mij zo konden zien. ‘Ik moet dit verbergen’, dacht ik steeds. Drie jaar geleden is het mij uiteindelijk gelukt de witte vlekken te accepteren (daarover schrijf ik een volgende keer meer). Maar éérder, als aankomende puber, kon ik nog niet overzien en verwachten hoe groot de impact van mijn vitiligo op mijn leven zou zijn. Mensen die mij kennen en kenden zeiden zelfs dat ik heel zelfverzekerd en sterk overkwam. Het tegendeel was waar, de vitiligo maakte me heel onze- ker. Ik had weinig zelfvertrouwen en voelde mij minder- waardig, omdat ik er anders uitzag dan anderen. Heel de dag keek ik in de spiegel of alle vlekken nog goed verborgen waren. Ook probeerde ik steeds nieuwe make-up uit. Zo werd ik aardig professioneel in het verbergen van de witte vlekken. Door de jaren heen breidde mijn vitiligo zich verder uit. Ik gebruikte zalfjes en liet mijn huid belichten. Maar het gewenste effect bleef uit. Weliswaar kwam er pigment terug, maar elders op mijn lichaam zag ik ook nieuwe witte vlekken verschijnen. Voor mij voelde dit als dweilen met de kraan open. Ik vond het vermoeiend om elke keer weer die valse hoop te hebben. Het verbergen van de vlekken was voor mij het enige waarmee in mijn onzekerheid kon maskeren. Make-up was mijn beste vriend. Hiermee voelde ik mij weer mooi en volwaardig. Alleen door mijn vitiligo te verbergen kon ik deze accepteren. Tot mijn 27 e , toen ontdekte ik dat al dat camoufleren juist mijn obstakel was! Dit betekende het keerpunt in mijn leven. Volgende keer meer! SHARISTA LACHMAN (30) WOONT IN DEN HAAG, ZE HEEFT VITILIGO SINDS HAAR 11 E . BEURTELINGS DEELT ZIJ DEZE COLUMN MET YME PASMA. HET WAS VERMOEIEND OM ELKE KEER WEER DIE VALSE HOOP TE HEBBEN ‘ ‘ Column Sharista FOTO : GOODIEBOX