Spotlight 02-2021

20 Spot light! TWEELINGEN 21 Spot light! Gespot op Instagram Op Instagram laten wereldwijd veel mensen met vitiligo hun witte vlekken zien. Zoek je naar tweelingen die allebei vitiligo ontwikkelen, dan kom je onder andere deze twee koppels tegen. Wat is het verhaal achter hun foto’s?  CÉLINE EN MÉLANIE (29 JAAR; MONTREAL (CANADA) EN NANTES (FRANCE) , @vitiligo_twins Céline: “We hebben aan één blik voldoende om elkaar te begrijpen. We delen zoveel met elkaar. Allebei zijn we geboren met een witte stip op een enkel, maar bij Mélanie ontwik­ kelden de witte vlekken zich vanaf haar 2e jaar, vooral op haar handen, knieën en voeten. Vanaf haar 15 e is dit stabiel gebleven. Als kind heb ik mijn zus altijd gesteund met dit, juist onderscheidende, verschil. Mijn witte vlekken begonnen op mijn 19 e , op mijn handen. Intussen heb ik meer dan mijn zus. Vooral in tijden van veel stress en levensveranderingen reageer ik sterker dan Mélanie. Tegenwoordig wonen we meer dan zesduizend kilometer bij elkaar vandaan. Onze band is on­ breekbaar. Op Instagram willen we als tweeling meer bekendheid geven aan ons dagelijks leven met vitiligo.”  ANA-KATE AND PIPER (9 JAAR; OPELOUSAS, VERENIGDE STATEN) , @dodd_twins_ Moeder Kelli: “Ana-Kate ontdekte op haar 6e een plek op haar knie en bij haar pols, Piper vond een maand later een plek bij haar pols die bijna identiek was. Nu heeft Piper meer vlekken; voor­ al op haar benen. Ana-Kate heeft maar een paar kleine plekjes en een witte haarstreep aan de rechterkant van haar hoofd. Na het ontdekken van die eerste plekjes waren de meisjes nog bang om gepest te worden. Door hen foto’s van fotomodellen met vitiligo te laten zien gaf ik ze weer zelfvertrouwen! Nu zijn ze trots dat ze uniek en anders zijn. Op sociale media willen ze de bekendheid voor vitiligo verspreiden.” De psychologie H et leven is vol psychologie en hoe meer je over jezelf nadenkt, hoe min- der je weet wie je eigenlijk bent. Ik deel met u mijn basisvragen, zodat u er ook diepgang door krijgt. Hier komen ze: ben ik mijn gevoelens of ben ik de voe- ler? Of ben ik degene die over de voeler nadenkt en wie is het, die deze gedachten denkt? Het antwoord op deze vragen hangt nogal af van de stemming van de dag en wat er in het laatste boek stond dat ik erover las. Min of meer constant is de theorie dat het ik zich in al deze dimensies bevindt, en dat de di- mensies met elkaar overlappen in variërende mate. O ja, het lichaam. Dat hoort er ook bij. Er zijn mensen, die zich volledig identificeren met hun lichaam, en dat zijn vaak degenen die zich op de middelbare school verheugden op de jaarlijkse sportdag. Ik spijbelde dan. Want mijn motoriek leent zich eerder voor lezen dan voor honkbal. Dus zo groeide ik op, lezend, dankzij de bibliotheek met toegang tot duizend werelden zodat ik nooit helemaal hoefde te zijn wie ik was. Wie dagdroomt, is elders. Wie leest, eveneens. Misschien was de verschijning van de vlekken ook daarom een schok: opeens was er iets op dit lichaam waar ik geen invloed op had. Ooit wilde ik 1.80 meter zijn, en voordat u zegt “je lengte kun je niet veranderen”, ik kwam vrij ver met hoge hak- ken, een rechte houding en de mentale uitstraling van tegen de twee meter. Maar met de vlekken kon ik niks beginnen. Ze waren er, en ik wilde ze niet. Het chaotische groeien ervan irriteerde me, want ik hou van orde en structuur. Het duurde zo'n vier, vijf jaar voordat de vlek- ken op mijn buik zich aaneen sloten tot een egale witte vlakte. Het gaf, oppervlakkig gezien, de indruk of er geen vlekken meer waren, of dit gewoon een nieuwe huidfase was. Maar toch weet ik, mijn echte huid, de normale kleur, die is er nog steeds, tussen en onder de vlekken. Denk ik. VILAN OVER VITILIGO: “IK SCHRIJF OVER HET OMGAAN MET IETS DAT IK NIET WILDE EN DAT NOOIT WEGGAAT.” Column Vilan WIE DAGDROOMT, IS ELDERS. WIE LEEST, EVENEENS ‘ ‘ FOTO : MARTINE SPRANGERS Mélanie links, Céline rechts Céline links, Mélanie rechts Piper links, Ana-Kate rechts