Piemels met vlekken Ongeveer 80 procent van mijn vitiligo valt weg onder mijn onderbroek en toch doe ik die onderbroek geregeld uit in het bijzijn van andere mensen. Ik ga om de paar weken naar de sauna en iedere week sport ik een paar keer, waarna ik ga douchen en vaak ook nog even de sauna in ga. Slechts één keer vroeg een meneer (die zijn bril niet op had) waarom ik een witte zwembroek aan had. Supergrappig natuurlijk, maar wel weer een mooie kans om wat missiewerk te verrichten voor vitiligo. Eerder schreef ik hier al eens over een man die in de sauna mijn vlekken daarbeneden van dichtbij ging bekijken, heel ongemakkelijk. En een tijdje geleden raakte ik in de stoomsauna van de sportschool in gesprek met een jongen bij wie de vitiligo zich ook in hetzelfde gebied concentreerde. Dat gesprek was een feest van herkenning: het zelf superlelijk vinden, maar van andere mensen vooral onverschillige tot positieve reacties krijgen. En dat die reacties je helpen om het allemaal niet te zwaar te nemen. Een paar weken geleden had ik een erg ongemakkelijk moment in de sportschool. Ik zat alleen in de sauna en een jongen kwam binnen met een best grote witte vlek op zijn piemel. Vitiligo valt mij altijd direct op en ik kan sneller dan een dermatoloog de diagnose stellen. We begroeten elkaar en toen hij zat, zei ik iets van “Ik zie dat je ook vitiligo hebt”. Hij vroeg me wat vitiligo is, waardoor ik moest uitleggen dat ik de witte vlek had gezien. Hiermee gaf ik dus ook aan dat ik naar zijn piemel had gekeken. Heel ongemakkelijk. Hij had zich nooit afgevraagd wat die witte vlek was. Het was een jaar geleden opgekomen en breidde zich langzaam uit. Hij wekte niet de indruk dat hij ermee zat of überhaupt wilde weten wat het was. Gelukkig kwam er iemand anders binnen en konden we het over andere dingen dan piemels met vlekken hebben. Ik hou me voorlopig weer even in met gesprekjes aanknopen over vitiligo. Heb jij wel eens zo’n ervaring als Yme meegemaakt en wil je die delen? Je kunt die sturen naar redactie@vitiligo.nl of delen onder zijn post op de interne Facebookpagina. We zijn benieuwd! Column Yme EEN KEER VROEG EEN MENEER WAAROM IK EEN WITTE ZWEMBROEK AAN HAD ‘ ‘ FOTO: MARTINE SPRANGERS YME (59) WOONT IN LEIDEN MET ZIJN VRIENDIN NYNKE EN VIER KINDEREN. HIJ WERKT IN DE RECLAMEBRANCHE EN HEEFT VITILIGO SINDS ZIJN PUBERTEIT. BEURTELINGS DEELT YME DEZE COLUMN MET SHARISTA LACHMAN. TEKST: ARNOUD KLUITERS FOTO: SAAR RYPKEMA Mijn moment Leidy Tejada Henriquez (36) uit Amsterdam, vitiligo sinds haar 3e Wat is jouw verhaal achter deze foto? “Ik ben de trotse moeder van vier kinderen: twee uit mijn eerste relatie en twee van mijn huidige man. Momenteel verwacht ik mijn vijfde kind. Door mijn vitiligo ben ik altijd een onzeker meisje geweest, maar als moeder van de eerste twee besefte ik dat ik met mezelf aan de slag moest. Brentley (13) en Juleiny (16) waren zo’n tien jaar geleden het keerpunt in mijn leven!” Hoe was dat voor die tijd? “Ik ben geboren op de Dominicaanse Republiek. Sinds ik er als kleuter een keer heel erg verbrandde, heb ik vitiligo. Daar gingen mensen er heel luchtig mee om. We verhuisden naar Nederland en uiteindelijk kwam ik in Amsterdam terecht. Vooral daar konden mensen brutaal, bot en kwetsend op mijn vitiligo reageren. In mijn puberteit keerde ik heel erg in mezelf.” Hoe uitte zich dat? “Mijn witte plekken zijn met name zichtbaar op mijn voeten en handen, ellebogen en knieën, soms in mijn gezicht. Ik ging bedekkende kleding dragen en foundation gebruiken. Mijn eerste man gaf me in eerste instantie zelfvertrouwen, maar misbruikte later alsnog mijn onzekerheid. In plaats van opleven, bleef ik terughoudend en negatief over mezelf.” Hoe keerde je dit om? “We gingen uit elkaar en ik wilde een sterke moeder zijn. Ik wilde me niet schamen maar juist van mezelf kunnen houden. Ik schakelde hulp in en met steun van vriendinnen en vooral mijn familie liet ik mezelf weer helemaal zien. Ik ging zelfs mijn voeten in slippers tonen! Na een paar jaar zette ik een tattoo met daarop de tekst: Imperfection is beauty. Zo laat ik zien wie ik ben, aan wie dan ook.” In deze rubriek blikken mensen terug op het moment van de grote ommekeer in hun leven met vitiligo. Heb jij ook zo’n bijzonder moment meegemaakt en wil je dat hier delen? Stuur dan een mailtje naar redactie@vitiligo.nl. 'Ik wilde een sterke moeder zijn' 10 Spot light! 11 Spot light!
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=