VLEKKEN WERK Naomi Scheidelaar (27) uit Papendrecht gooide tijdens de coronacrisis het roer om. Ze werkt niet langer in een kapsalon, maar tussen de kazen en koeien bij een boerderij en kaasmakerij in Alblasserdam. Als leerling-kaasmaker voelt ze zich daar helemaal thuis. “Ik heb altijd iets op de boerderij willen doen.” ‘Ik voel me thuis tussen de kazen en koeien’ Toen Naomi 6 jaar oud was, ontdekte ze de eerste vlekjes op haar voet. Na een bezoek aan de dermatoloog was het duidelijk: ze heeft vitiligo. Dat is nooit een probleem geweest, al als kind accepteerde ze dit direct. “Kinderen maken zich niet zo druk om uiterlijk, dus ik op dat moment ook niet.” Als ze merkte dat mensen keken, dan keek ze gewoon terug en lachte vriendelijk. “Ik ben nooit écht onzeker geweest over mijn vlekken. Dat straal ik uit ook, denk ik.” Nog altijd gaat Naomi gemakkelijk met haar witte vlekken om. Die hebben zich intussen over haar hele lichaam verspreid. Als ze thuis in de spiegel kijkt, kijkt ze vooral naar hoe haar haren zitten, haar kleding en make-up. Net zoals ieder ander zónder vitiligo dat zou doen. “Mijn vlekken zie ik niet echt.” Tijdens haar werk op de boerderij is dit niet anders. Haar vlekken bedekt ze niet, Naomi draagt korte mouwen en is continu met haar handen en armen aan het werk. Binnen, tijdens het kaasmaken, worden de handen continu nat. “Dan merk ik wel dat mijn vitiligohuid gevoeliger is, dan is extra verzorging wel prettig.” Dat geldt ook voor goed insmeren met factor 50, als ze in de zon is. Maar verder is Naomi er niet echt mee bezig. Ze geniet vooral van haar mooie werk. Lachend: “Ik pas wel mooi op de boerderij: goed gecamou"eerd tussen de gevlekte koeien.” TEKST: SANDRA KUIJPERS FOTO: THIERRY SCHUT
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=