8 Spot light! 9 Spot light! Spiegeltje, spiegeltje aan de wand… Jarenlang camoufleerde ik mijn vitiligo, tot ik besloot om mijn masker van makeup los te laten. Ik ging op zoek naar verschillende looks waarbij ik mijn geliefde soorten oogschaduw en opvallende kleuren lippenstiften kon blijven gebruiken. Dat was lastig. Mijn gezicht was vrij donker, waardoor het contrast met mijn vitiligo groot was. Mijn liefde voor make-up was intussen net zo groot gebleven. Ik weigerde te accepteren dat ik geen opvallende makeup meer kon gebruiken, hoe aanwezig mijn vitiligo ook was. Iedere dag zat ik een paar uur met make-up te experimenteren. Ik staarde lang in de spiegel en bedacht wat ik kon proberen. Ik keek onwijs veel instructiefilmpjes en probeerde welke looks mij zouden staan. Opnieuw was ik met make-up bezig, maar nu was het anders. Ik wilde mij weer mooi voelen mét mijn vitiligo. Ik ontdekte dat ik dit moest opbouwen. Toen ik nog camoufleerde gebruikte ik oogschaduw en lippenstift in veel felle kleuren. Dit paste mooi, omdat ik door de camouflage een egale huidskleur had. Vanaf het moment dat ik mijn vitiligo liet zien, vond ik opvallende kleuren daar niet meer bij passen. Ik startte met natuurlijke looks waarbij ik alleen mijn wenkbrauwen deed. Eyeliner en mascara gebruikte ik wel, tot ik opnieuw ontdekte hoe ik mijn opvallende make-up weer kon gebruiken. Nu gebruik ik make-up niet meer om mijzelf te verbergen, maar als ‘iets extra’s’! Het kostte mij een jaar of twee tot ik weer die opvallende looks aandurfde. Ik besefte dat het niet aan mijn vitiligo had gelegen dat ik zolang mijn overige make-up links liet liggen. Het waren mijn gedachten geweest die mij tegenhielden: ik had mijn vitiligo én mijn felgekleurde makeup, dat vond ik te veel. Terwijl ik juist steeds trotser werd op de persoon die ik zag in de spiegel, dankzij mijn oogschaduw en lippenstift. Zo leerde ik mijn vitiligo minder de ruimte te geven om een negatief zelfbeeld te ontwikkelen. Ik leerde mezelf weer mooi te vinden. Tegenwoordig ga ik soms zelfs zonder make-up de deur uit. Ik laat mij niet meer tegenhouden door mijn vitiligo. Ik heb dit nu eenmaal, het hoort bij mij! SHARISTA LACHMAN (32) WOONT IN DEN HAAG, ZE HEEFT VITILIGO SINDS HAAR 11E. BEURTELINGS DEELT ZIJ DEZE COLUMN MET YME PASMA. IEDERE DAG EXPERIMENTEERDE IK WEL EEN PAAR UUR MET MAKE-UP ‘ ‘ Column Sharista FOTO: GOODIEBOX TEKST: MARLOES ZUIDGEEST FOTO: THIERRY SCHUT Wat is het verhaal achter deze foto? “Ik zie er graag verzorgd uit. Ik draag graag makeup en doe fleurige kleding aan. Het benadrukt: ik mag gezien worden. Ik ben een topvrouw. Dit gevoel heb ik weer sinds vijf jaar. Hoe anders was dit toen ik vitiligo kreeg! Mijn familie begreep dit niet. Er werden vervelende opmerkingen gemaakt. Daarnaast twijfelden mensen in die tijd nog of Michael Jackson vitiligo had. Allemaal factoren die elkaar versterkten.” Hoe kreeg je je zelfvertrouwen weer terug? “Na een periode van depressief, boos en agressief zijn, volgde ik groepstherapie. Ik leerde met vitiligo om te gaan. 50 jaar worden was een mijlpaal. Ik dacht: dit is wie ik ben. Ik heb een leuke uitstraling. Anderen zien dat, benoemen het en ik ben dat ook gaan geloven. Daarnaast is de samenleving veranderd: vitiligo is meer geaccepteerd en heeft meer bekendheid gekregen.” Hoe kijk je terug op die moeilijke tijd? “Ik ben trots dat ik niet bij de pakken ben gaan neerzitten. Eerst voelde ik mij slachtoffer: door het beëindigen van mijn relatie moest ik verhuizen, financieel gezien was het een moeilijke tijd. Door hard werken heb ik nu rust en ben ik gelukkig met mijn dochter van 17.” Heb je jouw vitiligo geaccepteerd? “Ja en nee. Ik heb vitiligo, maar ik ben mijn vitiligo niet. Vroeger keken mensen naar mij. Daarom moet ik soms nog steeds over een drempel stappen als ik mijn huis verlaat. Anderzijds denk ik: dit ben ik. Ik ben Anny. Mensen bekijken mij nu met oprechte interesse. Ze zien mijn glimlach en glimlachen terug.” In deze rubriek blikken mensen terug op het moment van de grote ommekeer in hun leven met vitiligo. Heb jij ook zo’n bijzonder moment meegemaakt en wil je dat hier delen? Stuur dan een mailtje naar redactie@vitiligo.nl. “Mensen zien mijn glimlach en glimlachen terug” Mijn moment Anny Silva (55) uit Bergschenhoek, vitiligo sinds haar 30e
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=