16 Spot light! Zeg ik het? Inmiddels beleef ik 68 procent van mijn sociale leven digitaal dan wel telefonisch. Mijn vaste voornemen is dit de komende jaren op te voeren naar idealiter 98 procent, en die twee procent zijn dan vanzelf gereserveerd voor werkelijk dierbare mensen. Aan deze constructie zitten alleen voordelen, dácht ik tot voor kort. Want toen kwam ik voor een dilemma te staan dat ik tot op de dag van vandaag niet heb kunnen oplossen. Het zit zo. Ik schrijf zelf over het oude Indië en daarnaast help ik mensen hun verhaal over of uit Indië op papier te zetten. Dat gaat via schrijfcoaching, telefonisch. Als vanzelf ontstaat er een sfeer van vertrouwen, een sfeer waarin eens wat gezegd kan worden. Want vertrouwen impliceert dat alles onder ons blijft. Recent vertelde iemand uitgebreid aan mij vlekken te hebben. Vitiligo. Ik deed ‘hm-hm’ en dacht razendsnel: dus geen lid van de patiëntenvereniging, anders was er “Jij toch ook?” gezegd. Maar moet ik het zeggen? En als ik het niet zeg, verzwijg ik het dan en is dat een halve leugen? Dat was en is het dilemma. In het verleden ben ik eens na het geven van een lezing aangesproken op deze columns in dit magazine. Dat voelde als een inbreuk in een vertrouwen. Het was niet de plaats en niet het moment, ik sprak er over een Indisch onderwerp en dan opeens zulke openlijke opmerkingen, neen. Hebben wij mensen met vitiligo de plicht om er op elk moment over te spreken, om zo bij te dragen aan de nodige emancipatie van onze club? Of hebben we het recht om erover te zwijgen? Ik weet van mezelf dat schaamte en ongemak groot kunnen zijn; in de eerste jaren na de diagnose waren die emoties bij vlagen overweldigend. Zelf draag ik met deze columns een steentje bij, in de wetenschap dat het een min of meer besloten circuit is waarin dit magazine circuleert. Een column in de Margriet is voor mij een stap te ver in de openbare ruimte. Het recht en de plicht, ik weet nog niet wat de doorslag geeft. VILAN OVER VITILIGO: “IK SCHRIJF OVER HET OMGAAN MET IETS DAT IK NIET WILDE EN DAT NOOIT WEGGAAT.” Column Vilan HET WAS NIET DE PLAATS EN NIET HET MOMENT ‘ ‘ FOTO: MARTINE SPRANGERS Huidbescherming tegen de zon, is dat zinvol in de winter? Nederland ligt op het noordelijk halfrond. Staat de zon in ‘onze’ zomer nog recht boven onder andere Europa, in de winter bevindt die zich veel lager richting de horizon. Hierdoor gaat in de winter veel zonnekracht verloren, het is kouder. “De gevolgen ervan zie je terug in het straatbeeld”, zegt Wolkerstorfer. “In de zomer gaan we vaker naar buiten en dragen we kortere kleding. En zeker tijdens vakanties of ter ontspanning tussendoor, dan ben je ook nog eens langer buiten én stel je makkelijker nog meer huid bloot aan feller zonlicht. Juist dan, en met name tijdens piekmomenten, draagt een verhoogde zonnekracht bij aan huidbeschadiging.” Het is een soms terugkerende vraag op de Facebook-pagina van Vitiligo.nl: “Is het in de winter nodig mijn huid tegen de zon te beschermen?” We leggen ‘m voor aan Albert Wolkerstorfer, dermatoloog in het Amsterdam UMC. Hoe anders is dat in ‘onze’ winters. “Niet alleen dragen we dan kleren die nagenoeg het gehele lichaam bedekken, maar ook brengen we het grootste gedeelte van de dag binnen door – bepaalde situaties daargelaten. Alleen de handen, nek, hals en het gezicht blijven nog onbedekt.” De hamvraag: is het zinvol om op zonnige winterdagen die kwetsbare huiddelen in te smeren, vooral als ze al enkele maanden niet meer zoveel zon hebben ‘gezien’? “Dat hoeft niet”, stelt Wolkerstorfer gerust. “Op ons noordelijk halfrond is de zonbelasting tussen oktober en maart dermate laag, dat dit echt niet nodig is.” Geldt dat ook voor mensen met vitiligo? “Ja. Ook zij hoeven in deze periode VITILIGO.NL GEEFT ANTWOORD Marcel Bekkenk (54) en Albert Wolkerstorfer (60) zijn medisch adviseurs van Vitiligo.nl. Marcel is hoogleraar Dermatologie en geeft in het Amsterdam UMC leiding aan de afdeling Dermatologie waar de Sectie Nederlands Instituut voor Pigmentstoornissen (SNIP) onderdeel van is. Albert is er staflid. Patrick Kemperman (51) is dermatoloog met onder andere psychodermatologie als aandachtsgebied. Hij werkt in het Amsterdam UMC en in het Dijklander Ziekenhuis in Purmerend. Dion Timmer (39) is eigenaar van SKINSO Paramedisch Centrum voor Huidtherapie en mede-eigenaar van EOS Huidlaserkliniek West. Beide centra zijn zowel in de Langeland Huidkliniek in Zoetermeer als in het HMC Westeinde in Den Haag gevestigd. TEKST: ARNOUD KLUITERS FOTO'S: DION (EIGEN ARCHIEF), PATRICK, MARCEL EN ALBERT (AMSTERDAM UMC) geen beschermingsfactor te gebruiken. Probeer juist te profiteren van de zon. Stimulatie door uv-licht, hoe laag de zonnekracht ook is, kan repigmentatie stimuleren. Zeker als je dit combineert met zalf die jouw vitiligo stabiliseert.” Ook hier zijn er uitzonderingen, zoals een verblijf in de bergen in de winter omdat de uv-intensiteit daar vele malen hoger is. Bovendien verhogen sneeuw en stenen de blootstelling aan uv-licht vanwege het weerkaatsen van zonlicht. Merk je dat jouw huid wél gevoelig is voor de winterzon? “Wees dan altijd alert. Voel je dat bepaalde plekken rood kleuren en branderig aanvoelen? Doe dan verstandig en smeer ze in met een zonnebrandmiddel. Maar verder: als het goed voelt, geniet van de winterzon!” 17Spot light!
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=