VLEKKEN WERK Als vrijwilliger geeft ‘treintjesgek’ Rob Bakker (71) rondleidingen in het Utrechtse Spoorwegmuseum. Of je er nou door de Koninklijke wachtkamer wandelt of aan de oude locomotief De Arend vergaapt, het is een ware reis door de tijd. Rob krijgt nog steeds de mensen achter zich aan Tijdens zijn werk ontmoet Rob veel verschillende mensen. Maar naar zijn vitiligo wordt nooit gevraagd. Dat kan komen door zijn lichte huid, waardoor de witte vlekken op zijn armen en voorhoofd met name in de winter niet goed zichtbaar zijn. Maar vooral ook omdat de mensen niet voor hém, maar voor de rondleiding komen. “Ik sta voor de groep, maar het verhaal gaat over de bijzondere treinen uit het verleden, te vinden in deze mooie omgeving. Dáárop ligt de focus, niet op mij. Vitiligo is hier geen onderwerp van gesprek en dat hoeft van mij ook niet.” Zijn eerste witte vlekken verschenen zo’n 25 jaar geleden tijdens een zeer stressvolle periode op zijn werk. Robs vrouw is verpleegkundige, de vlekken vielen haar op en zo wisten ze snel dat het vitiligo was. Destijds ontwikkelden zijn witte vlekken zich in rap tempo, maar inmiddels breidden die zich niet meer uit. Rob is er niet veel mee bezig en kan er prima mee om gaan. “Er zijn ergere dingen, ik moet het maar nemen zoals het is.” Tijdens zijn rondleidingen beschermt en verbergt Rob zijn vlekken goed. Zo goed, dat zelfs zijn collega’s niet weten dat hij vitiligo heeft. Als het zonnig is, smeert Rob de vlekken goed in, loopt in de schaduw en draagt een petje. Anders verbrandt zijn witte huid snel. “Dat verbranden, dat was ik echt niet gewend.” En met gevoel voor drama: “Ik was vroeger zo’n mooie, gebruinde jongen waar de meisjes achteraan liepen.” En nog altijd, al heeft hij nu zijn witte vlekken, krijgt Rob de mensen achter zich aan. Maar nu tijdens de rondleidingen in het Spoorwegmuseum! TEKST: SANDRA KUIJPERS FOTO: SAAR RYPKEMA
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=