9Spot light! 8 Spot light! HET ONGEMAK ‘Ik wilde zo min mogelijk naar buiten’ Na een vakantie in 2022 hoort Ruud dat hij vitiligo heeft. Die diagnose slaat in als een bom en de 23-jarige student komt in een diep dal te zitten. Mede dankzij psychologische hulp (zie pagina 10) lukt het hem daaruit te klimmen. De situatie “Een paar jaar eerder had ik al eens wat vage witte plekjes op mijn lichaam gezien. Met een anti-schimmelcrème van de huisarts kreeg ik die snel verwijderd. Wuifde ik daarom die nieuwe plekjes in 2022 nonchalant weg? Ze waren dankzij mijn lichte huid ook nauwelijks zichtbaar. Ik smeerde er diezelfde crème wel weer op, maar dit keer gingen ze niet weg. Sterker nog, toen mijn inmiddels gebruinde rug een paar maanden later flink verbrandde, was erop opeens een grote witte plek zichtbaar. Vitiligo, zei een ingeschakelde dermatoloog. In een paar maanden tijd verspreidden de plekken zich daarna over mijn lichaam.” Het ongemak “De diagnose sloeg in als een bom. Ik wist al wat vitiligo is. Maar dat mensen met een lichte huid het óók kunnen krijgen, dat was nieuw voor me… Met mijn ouders zocht ik naar een dermatoloog die me vooral mentaal kon steunen. Ik bezocht er een stuk of vijf, maar ze begrepen me niet of zeiden dat ik er maar mee moest leren leven. En die fijne dermatoloog die me wél geruststelde, daar moest ik een paar uur voor reizen. Dat vond ik te veel, ik 1 2 TEKST: ARNOUD KLUITERS ILLUSTRATIE: ANNET SCHOLTEN kon dit niet combineren met mijn studie en het sociale leven dat ik had. De eerste twee weken na de diagnose zat ik diep in de put, ik was thuis bij mijn ouders. Met hen heb ik een zeer goede band. Toen én erna hebben zij me op de rails gehouden. Ze stimuleerden me om mijn dagen vooral te vullen, om actief te zijn. Ik ging veel sporten en stortte me op mijn studie. Sprak veel af met mijn vrienden, met wie ik goed kon praten. En als andere mensen vragen stelden over mijn vitiligo, dan was ik er open over en legde uit wat vitiligo is. Intussen was ik begonnen met twee ontstekingsremmers (Cutivate en Protopic), die ik op de witte plekken smeerde. Ieder middel had z’n eigen aanpak. Dat beheerste mijn leven in het begin ook: tijdig voor het slapengaan smeerde ik ze in op verschillende plekken op mijn huid. Dat betekende dat ik op avonden van feestjes al wat eerder naar huis ging, zodat ze goed konden intrekken. Want wat een rotspul is dat zeg: het gaat in je beddengoed en kleding zitten. Maar…, en dat merk ik nog steeds: het werkt bij mij heel goed. Zélfs op mijn handen en dat schijnt bijzonder te zijn. Ik ben geen zonaanbidder, maar kom altijd wel graag buiten. Opeens was mijn angst voor de zon heel groot geworden: een dermatoloog had me verteld niet langer dan een half uur buiten te zijn als de zon krachtiger wordt. Sommige apps informeren me nu hier over. Al met al gingen dit soort factoren mijn leven bepalen. Zo was er ook een korte periode waarin ik zelfs erg veel binnen bleef. En dan komen de demonen op je af. Tijdens dit soort doemmomenten dacht ik wel eens dat mijn leven voorbij was. Nu ik hier weer over praat: ik voel dat het emoties bij me losmaakt.” De opties “Hoe vervelend ik die opgesmeerde ontstekingsremmers ook vind aanvoelen, ik ga ermee door omdat ik zie dat dit goed helpt. Verder leerde een van mijn beste vrienden me: ‘Lijd niet twee keer!’ Ik heb gelukkig nog geen vitiligo in mijn gezicht, maar hij zag wel dat de angst hiervoor me gevangen hield. Stop daarmee, adviseerde hij. Leef in het nu. Nu lijden lost niets op, lijd pas als het daadwerkelijk in je gezicht zit, dus één keer. Via Vitiligo.nl kreeg ik het advies contact te zoeken met psychodermatoloog Patrick Kemperman in het Amsterdam UMC. Ik heb een megafijn gesprek met hem gehad en hij verwees me door naar een psycholoog van de afdeling Medische psychologie. Ik ben zo’n zes keer bij haar langs geweest, steeds een uurtje. Het reizen nam steeds een flinke hap uit mijn dag, maar dit keer koos ik ervoor om het wél te doen. Ik kon mijn hart bij haar luchten, kon ook praten over zaken die ik niet met mijn ouders besprak. Zij leerde me technieken hoe met bepaalde emoties om te gaan. Hoe bepaalde denkpatronen om te vormen. Ik kon bijvoorbeeld gaan piekeren en boos worden als er een nieuwe witte plek verscheen. Zo’n negatieve gedachte kon me eerst weken en later een paar dagen beheersen. Uiteindelijk leerde ze mij om afleiding te zoeken, inmiddels ben ik hooguit een paar uur van slag. Haar aangeleerde technieken hebben effect, die haalden me uit de put.” En nu? “Ik ben iemand die best streng voor zichzelf is. Ik wilde altijd het beste uit mezelf halen. Vitiligo vind ik niet mooi, maar ik verberg me niet voor mijn witte plekken. Ik heb geleerd hoe ik met sommige situaties anders kan omgaan. Dat ik ook meer kan rondkijken naar wat er nu gebeurt. Het afgelopen anderhalf jaar ben ik als mens gegroeid, nadat ik mezelf als het ware eerst terug in de fabrieksinstellingen heb moeten zetten. Ik ben onderuit getrapt. ‘Maar je bent ook veerkrachtig’, vertelden mijn ouders me. ‘Zie hoe snel je weer op bent gaan staan.’ Ik mag best trotser zijn op mezelf. Inmiddels voel ik dat ik al voor 95 procent weer op de rit sta, dankzij het doorlopen psychologische traject. Ik heb weer zin in van alles en ook met de zon weet ik nu goed om te gaan. Het kan ook zo voorbij zijn.” 3 4 * Ruud is een gefingeerde naam, zijn werkelijke naam is bekend bij Vitiligo.nl. Mede dankzij de vereniging vond Ruud de psycholoog die bij hem past. Anoniem deelt hij nu graag zijn verhaal, om anderen aan te moedigen ook hulp te zoeken als ze merken mentaal vast te lopen. ‘Op enig moment kwamen de demonen op me af’
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=