VLeKKEN WERK ‘Ik accepteer het zoals het is’ Rond 1970 kreeg opa Schuldink het verzoek of er een tent bij zijn boerderij mocht worden geplaatst. Dit bleek het begin van een kleinschalige camping in het Overijsselse Mariënberg. Twee generaties later staat zijn kleinzoon Marcel (45) er aan het roer, samen met zijn vrouw. De camping beschikt over verschillende faciliteiten voor jong en oud. Er is altijd iets te doen. De gasten zijn er lekker op vakantie, het is een echte familieaangelegenheid. Dit geldt trouwens ook voor Marcels gezin: alle gezinsleden helpen inmiddels mee om de gasten een fantastisch verblijf te bezorgen! Wat géén familieaangelegenheid is, is Marcels vitiligo. Voor zover hij weet, is hij de enige in de familie die witte vlekken op zijn huid heeft. Zo’n vijftien jaar geleden was hij aan het werk op de camping, toen hij een wit vlekje op zijn vinger zag. “Al snel werd duidelijk dat dit vitiligo was, maar therapie vond ik geen optie.” Al hebben de vlekken zich in de loop van de jaren uitgebreid, nooit heeft Marcel de noodzaak gevoeld hier iets tegen te moeten doen. Wat hij wel doet? “Als mijn vrouw zegt ‘Even smeren!’, dan smeer ik me extra in met zonnebrand.” Maar verder doet de goedlachse en positief ingestelde Marcel niets anders dan hij zonder vitiligo ook zou doen. “Ik heb het geaccepteerd zoals het is.” Op de camping krijgt hij nooit vragen over zijn vlekken. Wél tijdens de voetbaltraining in het dorp – daar traint hij de jongste voetbaltalentjes – en dan vragen kinderen er soms naar. “Ik leg hen uit dat sommige plekken op de huid bruin worden en andere niet”. En zo onbevangen als kinderen kunnen zijn, is het antwoord vaak droog “Oké”. Daarna gaan ze weer over tot de orde van de dag: voetballen! TEKST: SANDRA KUIJPERS FOTO: LENNEKE LINGMONT
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=