11Spot light! Wat er niet is Mijn nieuwe regel voor het dagelijks leven is: wat er niet is, dat kun je niet zien en dan is het moeilijk zo niet onmogelijk om er last van te hebben. Dat heb ik onlangs bedacht na een kort en informatief gesprek, dat als volgt ging. Ik tegen hoge militair: “Dus die vlekken, is dat eh...?” Hij wachtte, want ik zweeg. Hij: “Graag vandaag nog.” Ik: “Is dat vitiligo?” Hij: “Haha, nee hoor, dat zijn mijn camouflagevlekken. Handig als je op missie bent.” Toen was ik uitgevraagd, maar bepaald niet uitgedacht. Want hij vertelde nog wel een vrolijke anekdote over hoe de diagnose een tijdje terug was gesteld, maar verder was vitiligo geen gespreksonderwerp. Als zodanig had hij het geschrapt. Een man als hij had ook meer aan camouflagevlekken. Het idee was veel prettiger. Jaja, ik weet het: ontkennen is ook een coping mechanisme. Een strategie die in onze medisch-sociale cultuur tegen het taboe aanhangt, want wij moeten over alles dat onaangenaam of onwenselijk is kunnen en willen praten. En kun je het niet, dan betekent dat een extra praatgroep. Sinds de vlekken op mijn buik zich aaneensloten en zich daarmee vertonen als nieuwe huidskleur, vind ik dat er daar logischerwijs geen vlekken meer zijn. Dankzij veel crèmes en beschermende handschoenen verkleurt elders mijn huid nauwelijks nog. In het winterse seizoen verbleek ik au naturel tegen het melkwitte aan. Dus wat ik zeg, eigenlijk zijn er nu geen vlekken. In de sportschool draag ik een T-shirt met korte mouwen. Je moet wel heel obsessief naar mijn armen staren, wil je de lichte aftekening zien tussen melkwitte huid en bijna-melkwitte huid. Wie doet zoiets in de sportschool? Inderdaad. Niemand die iets ziet, niemand die iets zegt, de vlekken bestaan niet. Ontkenning werkt uitstekend, ook al weet ik dat het ontkenning is. In mijn knieholtes kijk ik niet meer na de ontdekking dat daar het melkwit aan het opkomen is. Het witte doet maar. Ik zie het niet. Misschien is er hier en daar een camouflagevlek, en daar hoeft een mens niet verder over na te denken. VILAN OVER VITILIGO: “IK SCHRIJF OVER HET OMGAAN MET IETS DAT IK NIET WILDE EN DAT NOOIT WEGGAAT.” Vilan IN DE SPORTSCHOOL DRAAG IK EEN T-SHIRT MET KORTE MOUWEN ‘ ‘ FOTO: MARTINE SPRANGERS Column
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=